Roma e sotme vlen për të përmbysur idetë e atyre kritikëve që e konsiderojnë sezonin të përfunduar, ndërsa ka prioritetin kryesor për ta bërë atë që nesër. Për të qenë mirë i pranishëm duhet të jetosh përditë në dhomat e zhveshjes në Trigoria me trajnerin dhe lojtarët. Prej nga varet për secilin, se cila do të jetë e ardhmja e tyre pas 26 majit. Mungojnë dhjetë ndeshje deri në fund dhe zona Champions, me 30 pikë në dispozicion, është gjithmonë aty duke pritur verdhekuqtë që, përtej 7 humbjeve dhe mbi të gjithave 16 pikëve të lëna formacioneve të klasifikimit bazë, janë përsëri në garë: Milani i katërti (në avantazh, në fakt, edhe në takimet direkte) është katër pikë larg dhe Interi i treti 6. Asgjë e vendosur, por janë dy rivalë të vendosur mirë (mund të bëhen tre nëse Lazio, në ndeshjen e prapambetur të 17 prillit, mund Udineze: Inzagi do të ngjitej në vendin e katërt me një pikë më shumë se sa Ranieri).
Roma, në krizë të plotë psikofizike, nuk mund t’i lejojë vetes të zbresë në fushë me lojtarë që luajnë për llogari të vet. Themelore, në dy muajt e fundit të një viti që rrezikon të jetë i falimentuar jo për klubin dhe futbollistët, do të jetë, mbi të gjitha kryesore dhe në plan të parë, kolektivi. Mungon prej kohësh sjellja si skuadër: thyerje e plotë mes reparteve, bashkëpunim i skaduar mes interpretuesve dhe agresivititet minimal i individëve. Verdhekuqtë gabojnë shpesh impaktin me ndeshjen dhe lodhen për të qëndruar në ndeshje. Tani duhet të ndryshohet kursi dhe me shpejtësi, sepse kundër Napolit dhe të mërkurën ndaj Fiorentinës nuk do të ketë më alibi.
