Një pikë në tre ndeshje. Në të gjitha rastet, kjo skuadër do të ishte futur në ciklonin e kritikave e skepticizmit që përfshijnë trajnerin të parin e madje edhe lojtarët e jo më nëse flasim për Kukësin e investuar ambicjet e të cilit shkojnë larg. Në këtë pikë Skënder Gega e kishte të qartë cfarë do të ndodhte, duke njohur mirë edhe presidentin e nderit Safet Gjici, me të cilin e ka patur një aventurë më parë të pasuksesshme.
Kukësi barazoi në debutim me Tiranën, duke krijuar idenë se edhe pse të riformatuar si skuadër veri lindorët mund të bënin mirë shumë shpejt. Kjo para se të vinin dy goditje radhazi në transfertën me Vllazninë e në shtëpi me Kastriotin pikërisht në kohën shtesë. Pjesa e dytë me shkodranët ishte më shumë se pozitive, kundër krutanëve skuadra pati momentet e saj, por kjo nuk ka asnjë rëndësi, sepse në fund cfarë llogaritet është rezultati: e ai thotë një pikë në tre ndeshje dhe vërshim kritikash e paralajmërimesh mbi skuadrën.
Daljet e fundit publike të Gjicit, me kafetë e përmendura të bllokut, apo lojtarë tepër cilësore që stërviten në mënyrë të vjetër, nuk mund të kenë lënë indiferent Skënder Gegën të parin, por edhe vëtë lojtarët, që e kanë të qartë se në Niko Dovana përballë Teutës nuk ka më alibi dhe në rast të një rezultati negativ askush nuk është më i sigurtë: fushë apo pankinë qoftë.
Në këtë pikë, skuadra është nën presion, trajneri gjithashtu, përballë ka një kundërshtar që ka ndryshuar trajner për të njëjtin motiv, madje edhe për më pak, dy pikë në tre ndeshje, kështu që llogaritë do të bëhen pas 90 minutave të së premtes…
