“Çfarë pamje ka një vendim i madh!”. Kjo është fraza që Rasmus Hojlund shkruan si shoqërim të fotos së bërë pas fitores së Superkupës italiane. Ai buzëqesh i kënaqur, ka medaljen në qafë dhe trofeun në duar. Është i lumtur. Kur fiton, është gjithmonë kështu. Por pas asaj fraze të thjeshtë fshihet diçka më shumë, që shkon përtej kënaqësisë sportive: bindja se zgjedhja për të veshur fanellën e Napolit ka qenë opsioni më i mirë për karrierën e tij dhe, anasjelltas, largimi nga Manchester United i ka sjellë vetëm përfitime.
Ja pse ajo shprehje është thjesht e pamëshirshme: fshin një të kaluar të afërt ankthioze dhe të rëndë, që rrezikoi ta përpinte në moshën 22-vjeçare duke e zhytur në një limbo pyetjesh pa përgjigje: pse më donin nëse nuk luaj? pse nuk më japin besim? pse tani blejnë të tjerë? pse në Old Trafford, një tempull i futbollit, ndihem si profan? dhe, mbi të gjitha, pse po më largojnë nëse për të më marrë nga Atalanta paguan 80 milionë? Te Napoli, përkundrazi, nuk ka pasur nevojë të bëjë pyetje, por vetëm të bëjë punën e tij duke u vënë në shërbim të një trajneri që të shtrydh, por e bën sepse beson tek ti.
Conte: “Në Manchester nuk luante, e patë sot?”
Hojlund nuk shënoi në finale kundër Bolognës, por, siç u pa edhe kundër Milanit (kur vuri “kapelën” mbi ndeshje duke shënuar golin e dytë), u bë protagonist i një paraqitjeje të madhe në sulm së bashku me Neres. Aty përpara ka mësuar të ndihet komod edhe në rolin e Lukakut: ishte lëndë e papërpunuar, Conte e ka modeluar sipas imazhit dhe ngjashmërisë së tij duke e shndërruar kolosin danez gati 2 metra të gjatë (191 cm për saktësi) në një qendërsulmues lufte dhe qeverisjeje, që hap hapësira dhe jep asist, përplaset, godet dhe kthehet pas. Shtatë gola (dhe 3 asist) në 19 paraqitje është bilanci i deritanishëm. Dhe tani që kthehet Big Rom, si e nxjerr nga aty?
Fjalët e trajnerit nga Salento janë emblematike, reflektimi që ka bërë në intervistat pas ndeshjes shpjegon mirë punën e bërë deri tani. “Hojlund dhe McTominay nuk luanin te Manchester United – ka pranuar Conte mes komenteve në mbrëmjen festive në Riad – ndaj duhet të ketë një arsye, duke parë punën e bërë nga unë dhe stafi im. Besoj se detyra jonë është të zgjerojmë njohuritë e një lojtari dhe ta bëjmë më të fortë. Investoj shumë në këtë dhe besoj se çdo lojtar me të cilin kam punuar është përmirësuar gjithmonë teknikisht, taktikisht dhe mendërisht”.
Shifrat e transferimit te Napoli, i marrë pas dëmtimit të Lukakut
Sulmuesi u transferua te Napoli verën e kaluar, një operacion që klubi e zhvilloi me kohë dhe vendosmëri për të mbyllur boshllëkun e hapur nga dëmtimi i Lukakut. Kostoja e marrëveshjes: 50 milionë euro mes huazimit me pagesë dhe detyrimit të blerjes që aktivizohet në kushte të caktuara (mes të cilave kualifikimi në Champions League). Lojtarit, ndërkohë, iu ofruan pesë vite kontratë (plus një tjetër, me klauzolë lirimi prej 90 milionë eurosh e vlefshme nga viti 2027) dhe pagë 5 milionë euro në sezon. Dhe po, për mënyrën se si po shkojnë gjërat, ajo frazë “si duket një vendim i madh!” përshkruan mirë gjendjen shpirtërore të lojtarit dhe sa shumë ka marrë ngjyrë blu të ardhmen e tij.
Fraza e postimit të Hojlund që mbyll të kaluarën në Old Trafford
Hojlund nuk arriti kurrë të japë maksimumin as me Erik ten Hag dhe as me Ruben Amorim. Sezonin e kaluar shënoi vetëm 4 gola për United, duke rrëshqitur poshtë në hierarkinë e sulmuesve për shkak të revolucionit të bërë në atë repart të skuadrës. Ardhjet e Bryan Mbeumo, Matheus Cunha dhe Benjamin Sesko ngushtuan gradualisht hapësirat dhe, kur danezi kuptoi çfarë ajri po frynte për të, preferoi të bënte gati valixhet dhe të shkonte diku tjetër. Në Itali e donte edhe Milani, por zgjodhi Napolin, ku ndodhet edhe Scott McTominay, një tjetër i larguar nga Red Devils që ka magjepsur Napolin. Dhe nëse doni të dini “si duket një vendim i madh!”, shikoni fytyrën e tij sot.
