Paulo Fonseca nuk do ta harrojë kurrë arratisjen nga Ukraina në vitin 2022. Trajneri portugez, ish-Milan dhe sot në krye të Lyon-it, ka folur për atë që ndodhi kur ndodhej në Kiev për të ndihmuar familjen e bashkëshortes së tij. Fonseca dhe familjarët e tij u gjendën në një bunker me kolegun Roberto De Zerbi dhe të gjithë skuadrën e Shakhtar-it. E pamundur të harrohen ato momente dhe frika për bombardimet e para ruse.
Fonseca dhe nata e terrorit në Ukrainë me De Zerbi
Në një intervistë për L’Équipe, Fonseca i riktheu të gjitha, duke nisur nga nevoja për të gjetur strehim për një situatë që po përkeqësohej me shpejtësi. Thelbësore ishte solidariteti i ish-klubit të tij, i cili vendosi të ndihmonte portugezin dhe të afërmit e tij: “Presidenti i Shakhtar-it zotëron një hotel me një bunker në katin e parë nëntokësor. Shkuam atje. Kaluan një natë së bashku me Roberto De Zerbi, i cili në atë kohë ishte trajneri i klubit”. Trajneri italian drejtonte Shakhtar-in dhe edhe ai e kuptoi menjëherë se nuk kishte më vend për futbollin e luajtur.
Fonseca tregoi: “De Zerbi ishte aty me stafin e tij teknik dhe pjesën më të madhe të lojtarëve brazilianë të skuadrës. Ishim ndoshta rreth 60 persona, të terrorizuar, sepse po shikonim në televizor ushtarët rusë që përpiqeshin të hynin në Kiev”. Pas asaj nate nisi udhëtimi i gjatë i trajnerit portugez, i cili me familjen e tij arriti të hipte në një minibus për t’u larguar nga Ukraina, në një udhëtim që zgjati 30 orë: “Nuk mendoj për këtë çdo ditë, por është një kujtim gjithmonë i gjallë brenda meje. Kisha frikë për jetën e djalit tim dhe të gruas sime”. Pasi shmangën zonat e sulmuara nga ushtria ruse, erdhi kthimi në siguri, me një bagazh kujtimesh të paharrueshme.
Trauma e përvojës së luftës në Ukrainë
E ka konfirmuar vetë Fonseca, ende shumë i traumatizuar dhe gjithmonë pranë Ukrainës: “Ata përpiqen të jetojnë një jetë normale. Por nuk ka normalitet. Ke një djalë, e çon në shkollë në mëngjes dhe pyet veten se çfarë mund të ndodhë në shkollë. Një bombë mund të bjerë mbi ndërtesë dhe nuk do ta shohësh më kurrë djalin tënd. Ditën tjetër pashë atë foshnjën e porsalindur të shpëtuar mrekullisht nga flakët nga zjarrfikësit… Imagjinoni çfarë do të thotë: shkoni në punë dhe nga një moment në tjetrin një bombë mund të bjerë në vendin ku ndodhet familja juaj, dhe mbi të gjitha fëmijët tuaj. Njerëzit përpiqen të jetojnë një jetë normale, por besoj se është e pamundur. Është një përditshmëri e tmerrshme”.
Dhe kush e di nëse e ardhmja nuk do ta rikthejë në Kiev apo Donetsk për të punuar: “E adhuroj Kievin, e adhuroj Ukrainën. Do të doja të kthehesha në Ukrainë për të punuar, për ta ndihmuar këtë vend, për të zhvilluar futbollin, që ka një potencial të jashtëzakonshëm. Do të doja shumë të drejtoja kombëtaren, ose të rikthehesha te Shakhtar-i. Është pjesë e ëndrrave të mia për të ardhmen. Nuk e di kur, por e dua Ukrainën dhe ukrainasit. Dhe ndiej se, në një farë mënyre, duhet t’u kthej gjithçka që më kanë dhënë”.
