Vetëm kaq është Brazili? Vështirë të besohet, por nisja nuk është nga ato që mbahen mend. Përkundrazi. Përballë një Maroku të shkëlqyer përfundon 1-1 dhe vetëm sepse Vinicius, në një shpërthim krenarie, kujtohet se është një nga kandidatët për t’u bërë më i miri në botë dhe shpik një goditje të mrekullueshme në trekëndësh në minutën e 30-të që barazon golin e Saibarit. Një gol që shpëton Brazilin, i nënshtruar deri në atë moment nga një Marok dominues, i shpejtë, kombinim i teknikës dhe agresivitetit, ndoshta edhe i tepërt në gjysmëorën e parë: aq sa ritmi i lojës e vuajti më pas.
Por problemi shkon përtej rezultatit: nuk u pa një skuadër e vërtetë, mbrojtja u duk pak e sigurtë, Casemiro i ngadaltë, Paquetà humbi më shumë topa sesa luajti dhe në sulm dështuan Igor Thiago dhe Raphinha. Nëse kolektivisht Brazili ishte i ngathët, në nivel individual nuk pati garë. Përveç Saibarit, autorit të golit të avantazhit, shkëlqeu edhe Bouaddi, i cili në moshën 18-vjeçare mori në zotërim mesfushën. Ndoshta, me një Bouaddi me fanellën verdheblu, do të ishte një histori tjetër për Carletton.
Barazimi në fund është i pranueshëm sepse Maroku nuk u përsërit në pjesën e dytë, por dy rastet braziliane në fund nuk mjaftojnë për të justifikuar keqardhjen, edhe sepse në minutën e fundit të dhjetë minutave shtesë Alisson shpëtoi dy herë portën. Maroku fitoi qartë me pikë. Ka shumë punë për teknikun Ancelotti, por dihej: Maroku është një skuadër e madhe që mund t’u hapë probleme edhe shumë të tjerëve.
