Një goditje dënimi në kufijtë e zonës, krahu i arbitrit i ngritur, topi i vendosur dhe Teun Koopmeiners gati për të gjuajtur drejtpërdrejt drejt portës. Përreth tij, askush nuk duket se e vëren një detaj thelbësor: goditja e dënimit është indirekte. Një skenë surreale, thuajse groteske, që tregon shumë më tepër sesa mund të tregojë rezultati i një ndeshjeje të vetme. Juventus humbet 2-0 në Marassi kundër Genoas dhe, në minutat e fundit, dhuron pamjen më domethënëse të çorientimit të tij.
Episodi ndodh në kohën shtesë, kur ndeshja po i afrohet fundit dhe bardhezinjtë kërkojnë me dëshpërim një mënyrë për ta rihapur atë. Koopmeiners pozicionohet pranë topit me synimin për të gjuajtur drejt portës. Arbitri sinjalizon se goditja është indirekte, por holandezi duket se nuk e kupton menjëherë udhëzimin. Asnjë nga shokët e skuadrës nuk ndërhyn për t’ia tërhequr vëmendjen dhe, në fund, është vetë gjyqtari që duhet t’i shpjegojë situatën.
Kështu, skena shndërrohet në simbolin e një skuadre që po has vështirësi për të rifituar rregullin, kthjelltësinë dhe sigurinë. Nuk është gabimi individual ai që bie në sy, por përshtypja se askush nuk arrin ta lexojë situatën dhe të komunikojë në kohë me shokun e skuadrës. Në atë nivel, një goditje standarde duhet të jetë një situatë e përcaktuar qartë, e menaxhuar përmes automatizmave dhe vetëdijes së lojtarëve. Në vend të kësaj, për disa çaste duket sikur Juventus ka harruar edhe gjuhën e përbashkët të futbollit.
Humbja e tretë në nëntë ndeshje: kriza e Juventusit është e dukshme
Do të ishte e padrejtë që gjithçka të reduktohej në një episod të vetëm, por po aq e gabuar do të ishte të shpërfillej domethënia e tij. Humbja kundër Genoas është e treta në nëntë javët e para të kampionatit, një shifër që peshon dhe konfirmon se ecuria e bardhezinjve është larg pritshmërive. Skuadra e Daniele De Rossi fitoi 2-0 falë golave të Ehizibue dhe Baldanzi, duke shfrytëzuar dobësitë e një Juventusi të paaftë për të reaguar me efektivitet.
Luciano Spalletti përballet me një problem që nuk lidhet vetëm me skemat apo zgjedhjet e formacionit. Ndryshimet dhe përpjekja për të rritur presionin në pjesën e dytë nuk sjellin kthesën e shpresuar. Juventusi krijoi disa mundësi në fund, goditi traversën pikërisht me Koopmeiners dhe iu afrua golit me Lucumí, por këto janë shumë pak për të fshirë një paraqitje përgjithësisht zhgënjyese dhe luhatjet emocionale, me të cilat kjo skuadër po përballet vazhdimisht që nga pranvera e kaluar.
Trajneri nga Certaldo duhet të gjejë shpejt përgjigje, por fjalët e tij pas ndeshjes në Ferraris nuk janë aspak inkurajuese. Ish-trajneri i kombëtares italiane kishte sjellë një kthesë pas mbërritjes në Torino sezonin e kaluar, por, pas disa pengesave në pranverë që komprometuan kualifikimin në Champions League, Juventus duket sikur është ngatërruar me problemet e veta. Skuadra alternon momente të mira me rënie që i dëmtojnë ecurinë: e ka të vështirë të jetë e qëndrueshme dhe, mbi të gjitha, nuk përcjell gjithmonë përshtypjen se i kontrollon situatat në fushë.
Kur mungojnë rezultatet dhe paraqitjet bindëse, edhe vendimet e trajnerit përfundojnë në mënyrë të pashmangshme nën vëzhgim. Spalletti duhet t’i rikthejë grupit identitetin, të gjejë ekuilibrin dhe t’i bindë lojtarët e tij t’i interpretojnë ndeshjet me më shumë personalitet. Koha për të korrigjuar problemet nuk është e gjatë dhe humbja në Genoa e bën këtë detyrë gjithnjë e më urgjente.
Goditja e lirë e Koopmeiners është simboli i një skuadre të çorientuar
Juventusi nuk humbi për shkak të asaj goditjeje të lirë, ashtu siç një futbollist nuk mund të gjykohet vetëm nga një moment konfuzioni. Megjithatë, ato pamje kanë një forcë të veçantë: arrijnë të përmbledhin një situatë komplekse brenda pak sekondash. Skena e Koopmeiners përballë topit, me arbitrin që detyrohet t’i shpjegojë se çfarë lloj goditjeje po përgatitet të ekzekutojë, pritet të shkaktojë diskutime.
Problemi nuk është vetëm moskuptimi i një rregulli, por edhe ajo që ndodh përreth lojtarit: heshtja e shokëve të skuadrës, mungesa e një ndërhyrjeje të menjëhershme dhe ndjesia e një ekipi që nuk arrin të reagojë në mënyrë të koordinuar as në një situatë relativisht të thjeshtë. Janë detaje, sigurisht, por në futboll detajet shpesh tregojnë cilësinë e punës së përditshme, kohezionin e grupit dhe aftësinë për të përballuar presionin.
