Është firma e Alexis Saelemaekers ajo që qëndron mbi fitoren – të vuajtur, por të merituar – të Milanit ndaj Venezias. Emri i tij nuk është në tabelën e golashënuesve, por kontributi i tij nuk i ka shpëtuar as tifozëve kuqezinj, as vëzhguesve neutralë. Gjysmë ore lojë në vend të Cisse (paksa i frikësuar nga debutimi në San Siro) ndryshoi plotësisht fytyrën e ndeshjes. Menjëherë një rast për gol, që në prekjen e parë. Më pas asistimi për golin e 1-0 të Gonçalo Ramos, me një kundërsulm me shpejtësi marramendëse dhe praktikisht perfekt. Pastaj edhe asistimi i dytë, këtë herë për golin e dytë, paksa me fat, të Jasharit. Por në rolin e tij (relativisht) të ri si trekuartist i vendosur në të majtë të sulmuesit të parë, ai është vërtet i lirë të luajë, të shfrytëzojë shpejtësinë dhe kreativitetin e tij, që si anësor që mbulonte gjithë krahun nuk arrinte t’i shprehte.
Punë në zhvillim, por gjashtë pikë nga gjashtë: Ramos shtyn Milanin dhe mban lart Amorim
Mund të thuhet, pra, se Saelemaekers është pararendësi i këtij Milani të ri me lojtarë transformistë. Amorim e ka zhvendosur nga roli i anësorit të djathtë të tërhequr në anësor të majtë më të avancuar. Jo pak metra. Por nuk është i vetmi. E njëjta gjë po ndodh me Rabiot, i cili ende nuk ka luajtur një ndeshje si titullar vetëm sepse iu bashkua skuadrës shumë vonë pasi kishte marrë veten nga lodhja e Botërorit. Edhe Rabiot është shndërruar në trekuartist, me mundësinë për të lëvizur shumë në krahun e djathtë. Në Torino, në javën e parë, lojërat e tij kishin qenë vendimtare për fitoren, ndërsa ndaj Venezia-s nuk ishte e njëjta gjë, por cilësia u pa dhe gjatë sezonit do të nevojitet shumë.
Milan, Amorim analizon fitoren ndaj Venezias: “Duhet të mbrohemi më mirë, jam i kënaqur me Ramos”
Për momentin, përveç rasteve emergjente, është e vështirë që Rabiot të rikthehet në rolin e tij të vjetër në mesfushë. Në njërin prej këtyre dy pozicioneve, Amorim e sheh shumë mirë Musah, i cili në fakt ka treguar se ka karakteristikat e duhura për të luajtur në atë rol. Presionon, rikuperon, niset në sulm. Dikush e ka kritikuar për golin që nuk arriti të shënonte në pjesën e dytë ndaj Venezia-s (shtyllë horizontale nga dy hapa larg, pas zhvillimit të një goditjeje dënimi), por shënimi në atë situatë do të ishte një detyrim për një sulmues, disi më pak për një lojtar që vrapon kudo për 90 minuta. Musah dy herë titullar në dy ndeshjet e para dhe nuk mbaron këtu. Pozicioni tjetër diskutohet mes Modric dhe Jasharit. Transformimi i Musah nuk ka qenë nga një rol në tjetrin, por nga një jo-rol në një pozicion të përcaktuar. Në vitet e kaluara, ai përdorej kudo për të mbushur boshllëqet.
Leao: “Dashuria ime për Milanin nuk do të përfundojë kurrë…”
Transformisti tjetër, Chukwueze, ndaj Venezia nuk ishte vendimtar, edhe sepse u markua nga një kundërshtar që iu përkushtua plotësisht atij, duke ia mbyllur gjithmonë rrugën. Por nuk do të jetë gjithmonë kështu, do të ketë ditë kur shpërthimi i ish-sulmuesit (që tani vjen me energji të kursyera pranë zonës së rreptësisë) mund të sjellë asistime të rëndësishme, veçanërisht nëse goli i shënuar ndaj Venezia-s do ta zhbllokojë plotësisht Gonçalo Ramos. Ai nuk është transformist, duhet të bëjë atë që di të bëjë: golat.
