At around 2:30 p.m. on Saturday, all was quiet in front of the Prime Minister's Office. The police officers, many of them girls stationed on the steps or along the boulevard, seemed equally calm. The only noise came from their radios.
"Disperse them. There are forty of them... The one in blue is the organizer," the order rang out over the radio to the protesters, who were at that moment in front of the Ministry of Education on Durrës Street.
In less than 10 minutes, hundreds of citizens who were protesting in front of the Ministry of Education moved to "Skënderbej" Square and parallel streets, in an attempt to escape the tear gas, to then regroup in front of the Prime Minister's Office.
Here the lines grew. From the many streets leading to the boulevard, thousands of protesters, mostly young men and women, flocked to the square. Among the protesters were organized groups, dressed in a makeshift uniform, who led the march. Behind them, several thousand other citizens marched peacefully with calls for the resignation of the prime minister.
Saturday’s rally is part of a wave of anti-government protests that began peacefully on May 31 against a proposed tourist resort in the Zvërnec protected area. In October, the protests took a violent turn, with daily clashes between police and protesters. Fueled by a series of government scandals, the rising cost of living and dozens of other grievances, the protests have brought students, professionals and ordinary citizens together on the streets with the main demand for the resignation of Prime Minister Edi Rama.
At 3:05 p.m., citizens were still marching on the boulevard. At the head of the protest, in front of the Prime Minister’s Office, the usual clashes between several dozen protesters and police had already begun, but this did not seem to affect the rest of the crowd. However, 5-6 minutes later, thousands of peaceful protesters, who were hundreds of meters away from the point of the clash, were hit in the back with tear gas.
Brenda pak minutash, dhjetëra forca policie dhe autoblinda të pajisura me topa uji i ndanë protestuesit në mes, duke rrethuar një pjesë të mirë të tyre që ndodheshin mes urës së madhe mbi Lanë dhe Galerisë së Arteve. Të zënë “në kurth”, protestuesit tentuan të rezistonin duke qëlluar me gurë në të dyja drejtimet, por policia e mbuloi të gjithë bulevardin me gaz lotsjellës. Dhjetra granata të tilla gazi u hodhën në pak minuta, duke krijuar mjegull mbi parkun “Rinia” dhe bulevardin përkrah, ndërsa protestuesit u shpërndanë në drejtim të rrugës “Myslym Shyri”, në Pedonale, në Unazë dhe në rrugët e tjera lidhëse. Shumë shpejt sheshi mbeti i zbrazur, teksa grupe të policisë i ndoqën protestuesit në disa rrugë.
Megjithatë, protestuesit u riorganizuan brenda 30 minutash. Një grup prej gati 200-300 personash qëndroi përballë policisë në hyrje të parkut “Rinia”. Mijëra të tjerë u rimblodhën në sheshin “Skënderbej”, përballë një mase policie që ndalonte daljen në bulevard. Këtu protestuesit hodhën gurë dhe molotovë, ndërsa policia u përgjigj me gaz dhe plumba gome.
E lagur kokë e këmbë nga uji i hedhur prej policisë dhe me sy të skuqur nga gazi, një vajzë 28-vjeçare i tha BIRN se rezistenca ishte e vetmja zgjidhje.
“Po ikna sot, s’kena të ardhme. Do ikim krejt nga këtu, po ikëm sot nga Tirana,” tha ajo, ndërsa po mblidhte veten në një zonë pa gaz.
Shumica e protestuesve ndajnë bindje të ngjashme.
“Unë di të them që nuk ka kthim pas,” thotë një burrë që prezantohet si pedagog në Universitetin Politeknik, i cili tregon se në protestë ka dalë për shkak të pakënaqësive të akumuluara. Sipas tij, fakti që njerëzit i rezistojnë bombardimit me gaz dhe rikthehen në protestë është tregues se ajo nuk ndalet. Megjithatë, burri nuk e tregon emrin, sepse, ashtu si një pjesë e mirë e protestuesve, punon në administratë.
“Administrata është më e pakënaqura me kryeministrin”, thotë ai, duke shtuar se të gjitha skandalet që kanë ndodhur e kanë bërë administratën publike të ndjehet keq e më keq, ndaj nuk sheh zgjidhje tjetër përveç vijimit të protestave.
Një protestuese që e shoqëron tregon se ata ishin kthyer bashkë në Shqipëri në vitin 2013, pasi kishin studiuar jashtë, dhe tani ndodheshin në shesh me shpresën që vendi të mund të ndryshohej dhe të mos shtyheshin të iknin sërish. Gruaja, e cila thotë se ka studiuar për piano, vëren se pakënaqësitë janë masive.
“Po të shikosh ka njerëz të shtresave dhe të moshave të ndryshme, fizionomive të ndryshme. Tregon që kjo gjë e ka prekur një pjesë shumë të madhe të popullsisë sesa një grupim,” tha ajo.
Frika e punonjësve të administratës për të mos u identifikuar nuk duket e pabazë. Një ish-punonjëse e Autoritetit Rrugor Shqiptar, ARRSH, tregon se u shkarkua nga puna në korrik, pasi kishte marrë pjesë në protestat e qershorit. Ajo thotë se e kishte mësuar arsyen e largimit përmes miqve të saj brenda institucionit dhe thekson se në administratë nuk ka meritokraci, por vetëm “patronazhistë”.
"I have currently been fired, even though I had the most complete and qualified CV at the ARRSH after a year and a half of work there. I sent a private message to the Prime Minister to inform him of the situation, and the Prime Minister could not give me a solution. He can no longer give Albania a solution," she says, while showing the unanswered message on her phone.
After 12 days of violent protests, she adds that citizens' anger has only grown.
"What I see is that the people are even more angry, because these reforms that we have been peacefully raising signs to prevent from being approved in Parliament, they have not listened to at all," the woman says.
"The people will be, will continue to be in the streets for a long time. For a long time, peacefully or violently."
In Skanderbeg Square, amidst tear gas grenades sliding on the pavement and others being thrown over their heads, Ardi, a 19-year-old studying medicine in Budapest, says he came specifically for the protest, in the hope that the country can change. His friend who accompanies him to the protest holds his nose to protect himself from the gas, while he sees the change as linked only to the change of the political class.
"Why is this state controlled by people who don't want the best for this country? I'm 18 years old, he's been in power most of my life and he hasn't left us with any options except a new system," he says, as a new wave of gas covers the square.
As she removes her gas mask and goggles, Mishel, a Film Directing student at the Academy of Arts, says that the only reason she and hundreds of her peers have endured tear gas and violence for days on end is the hope that things will change.
"Hope. Hope that maybe, our small Albania with so much history and so many values will succeed in becoming a state where all Albanians are happy. Hope is what keeps us here every day," says Mishel.
For him and other young people, the recent protests are the only hope in the face of a huge mass of dissatisfaction.
"All Albanian students suffer, sacrifice to do a bit of school and to gain knowledge. Knowledge should be free everywhere. Knowledge should be given everywhere, because it is what moves everyone forward," continues Mishel, as she describes an Albania where families barely make ends meet.
As evening falls over Tirana, the heavy smell of tear gas still lingers over the city's streets. The protest, meanwhile, continued for hours, with clashes in several other parts of the city. A balance of injuries was not yet public until after 8 p.m., while after dusk fell, the police repeated the pattern of attacking in the alleys, stopping and beating citizens. /Taken from Reporter.al
